Plik, separacja kolorystyczna i ustawienia rastra pozostają bez zmian, a kolejne wznowienie zlecenia wygląda inaczej niż poprzednie. Półtony stają się ciemniejsze, drobne przejścia tracą szczegóły, a kolor odbiega od zaakceptowanego wzorca. W druku fleksograficznym takie różnice często wynikają ze zmiany wielkości i kształtu punktu rastrowego na odbitce. Problem może powstać na kilku etapach, dlatego sama korekta receptury farby nie zawsze prowadzi do powtarzalnego rezultatu.
Punkt na pliku, formie i odbitce nie ma identycznego rozmiaru
Punkt rastrowy zapisany w projekcie przechodzi przez przygotowanie formy, nanoszenie farby i docisk do podłoża. Na każdym z tych etapów może zmienić swoją powierzchnię. Zjawisko przyrostu punktu jest typowe dla fleksografii, ale jego poziom powinien pozostawać pod kontrolą.
Duże znaczenie mają płyty do fleksografii, ich twardość, grubość, sposób wykonania oraz stan powierzchni. Jeżeli kolejne nakłady powstają z różnych kompletów form, nawet niewielkie odchylenia podczas naświetlania, wymywania, suszenia czy końcowej obróbki mogą wpływać na geometrię drobnych punktów. Szczególnie dobrze widać to w jasnych partiach obrazu i łagodnych przejściach tonalnych.
Zbyt duży docisk powiększa punkt rastrowy
Fleksografia wymaga niewielkiego, kontrolowanego kontaktu formy z podłożem. Zwiększenie nacisku powoduje większe odkształcenie fotopolimeru. Punkt rozchodzi się na boki, przez co na odbitce zajmuje większą powierzchnię. Półton staje się ciemniejszy, a drobne szczegóły mogą się zlewać.
Różnica między nakładami może więc wynikać z innego ustawienia docisku, sposobu montażu formy albo zastosowanej taśmy montażowej. Znaczenie ma zarówno jej grubość, jak i twardość. Problem mogą powodować również pęcherze powietrza pod płytą, nierówny montaż lub zabrudzenia powierzchni cylindra.
Aniloks i farba zmieniają ilość przenoszonej farby
Punkt rastrowy może mieć prawidłowy kształt na formie, a mimo to drukować inaczej. Jedną z przyczyn jest zmiana aniloksu. Jego liniatura, pojemność komórek oraz stopień zabrudzenia wpływają na ilość farby dostarczanej na płytę. Większa warstwa farby sprzyja zalewaniu drobnych struktur i optycznemu zwiększeniu powierzchni punktu.
Trzeba też kontrolować lepkość i temperaturę farby. Zmiana jej właściwości podczas produkcji wpływa na transfer oraz rozpływanie się farby na podłożu. Dlatego odtworzenie numeru Pantone lub tej samej receptury nie gwarantuje jeszcze identycznego rezultatu.
Podłoże może zmienić wygląd tego samego rastra
Folia, papier powlekany i materiał o bardziej chłonnej powierzchni inaczej przyjmują farbę. Znaczenie mają również różnice między partiami tego samego podłoża. Zmiana napięcia powierzchniowego, chłonności czy struktury materiału może sprawić, że ten sam punkt wydrukuje się wyraźniej albo szerzej.
Z tego powodu wznowienie powinno bazować nie tylko na zapisanych parametrach pliku. Potrzebne są również informacje o zastosowanej formie, taśmie, aniloksie, podłożu, farbie, lepkości, prędkości i ustawieniach docisku.
Powtarzalność wymaga kontroli całego procesu
Jeżeli kolejne nakłady tego samego projektu różnią się tonalnie, nie należy od razu korygować pliku. Najpierw trzeba ustalić, czy zmienił się sam punkt rastrowy i na którym etapie pojawiła się różnica. Stabilne przygotowanie form, powtarzalny montaż, kontrolowany docisk, właściwy aniloks oraz stałe parametry farby pozwalają ograniczyć odchylenia. Dzięki temu wznowienie zlecenia może rzeczywiście odpowiadać wcześniejszej, zaakceptowanej produkcji.
